[Редакцын нийтлэл] Баярын өдрүүдийн гаж хувирал: Бутарсан гэр бүл, өнгөц харилцаанаас үлдсэн гүн ганцаардал

[Редакцын нийтлэл] Баярын өдрүүдийн гаж хувирал: Бутарсан гэр бүл, өнгөц харилцаанаас үлдсэн гүн ганцаардал

Солонгосын олон ангит кинонуудыг үзэхэд баярын өдрүүдээр эцэг эх, үр хүүхэд, ах дүү, хамаатан садан хооронд удаан хугацаанд хадгалагдсан сэтгэл хөдлөл тэсэрч, зөрчилдөж буй дүр зураг байнга гардаг. Цагаан сартай зэрэгцэн гэр бүлээрээ цуглардаг хамгийн чухал баяр болох Чусогоор яагаад солонгосчууд уулзах бүрдээ муудалцаж, бие биенээ шархлуулдаг байна вэ?

Чусогийн анхны утга учир эртний Шилла улсын түүхээс эхтэй. "Самгүг Саги" номд бичсэнээр, Шиллагийн 3-р хаан Юри нийслэлийн эмэгтэйчүүдийг хоёр багт хувааж, бүтэн сарын турш нэхмэлийн уралдаан зохион байгуулж, ялагдсан тал нь ялсандаа хоол унд, архиар дайлдаг байжээ. Энэ үед бүжиг, дуу хуур хосолсон үндэсний хэмжээний баяр наадам болдог байсныг "Кабэ" гэж нэрлэдэг байв. Цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр үндэсний бөх, гангангсуллэ зэрэг уламжлал бүдгэрсэн ч орчин үед Чусок нь шинэ ургацын будаагаар хоол хийж, сонгпён чимхэн өвөг дээдэстээ талархаж, гэр бүлийн холбоогоо батжуулдаг хамгийн том баяр хэвээр байна.

Гэвч өнөөгийн баярын өдрүүд холбоогоо батжуулахын оронд зөрчил, маргааны эх үүсвэр болж байна. Сүүлийн үед баяраар хамаатан садан цуглахын оронд амралтын өдрүүдийг ашиглан гадаад руу аялах хүмүүсийн тоо огцом нэмэгдэж байгаа нь үүнийг гэрчилнэ. Энэ нь Солонгосын нийгмийн хурдацтай хотжилт, нийслэл рүү чиглэсэн хэт төвлөрөл, мөн цөм гэр бүлээс давж ганц бие өрх нэмэгдэх зэрэг бүтцийн олон шалтгаанаас үүдэлтэй юм. Хэвлэл мэдээллийн хөгжил болон хэт хувь хүн төвтэй байдал нь гэр бүлийн хэлхээ холбоог улам сулруулсан. Үндсэндээ "амьдрахын эрхэнд" зүдэрсэн орчин үеийн хүмүүсийн бодит байдал нь баярын тайван байдлыг үгүй хийсэн байна.

Нийгмийн энэхүү стресс, харилцаа холбоогүй байдал нь хамгийн ойр дотно байх ёстой гэр бүлийнхний дунд үл итгэлцэл, үл ойлголцлыг бий болгосон. Бие биенээ шархлуулахын оронд уулзахгүй байх нь дээр гэсэн бодол баярын өнгө төрхийг өөрчилж байна. Хамгийн сонирхолтой нь гэр бүлийн орхисон хоосон орон зайг "өнгөц харилцаатай хөндлөнгийн хүмүүс" нөхөж байгаад оршино. Зохих зайгаа барьдаг хөндлөнгийн хүмүүстэй уулзахад сэтгэл зүйн стресс мэдрэх шаардлагагүй бөгөөд бие биедээ наад захын хүндэтгэлтэй хандахад л хэн нэгний уур хилэнгийн бай болохгүй байх давуу талтай юм.

Эцэст нь хэт бутарсан манай нийгэм гэр бүлийн холбоог задлахын зэрэгцээ баяраар хүртэл ганцаардлаа тайлахын тулд хөндлөнгийн хүмүүсээс хамааралтай болох гаж дүр зургийг бий болгожээ.

Бид зохих зайгаа барьсан хөндлөнгийн хүмүүсийн дундаас өнгөрсөн үеийн уламжлалт гэр бүлийн хамтын нийгэмлэгийн өгдөг байсан гүн гүнзгий тайван байдал, тайтгарлыг олж чадах болов уу? Яг одоо бол бид бие биедээ хүндэтгэлтэй хандаж "ядаргаатай гэр бүлээс хөндлөнгийн хүн дээр" гэж өөрсдийгөө тайвшруулан аз жаргалтай дүр эсгэж инээмсэглэж байж магадгүй. Гэвч мөргөлдөж, хөхөрч няцарсан ч эцэст нь бие биенээ халамжилдаг гэр бүл доторх "хүн чанарыг сэргээх" үнэ цэнтэй ухаарлыг үл тоомсорловол хэт хувиа хичээх үзэл, өнгөц уулзалтын үргэлжлэл нь эцсийн дүндээ биднийг илүү өтгөн, өвчин эмгэгтэй ганцаардал руу түлхэх болно. Шархыг даван туулах уужуу сэтгэл, хүн хоорондын жинхэнэ дулаан сэтгэлийн талаар дахин нэг эргэцүүлэн бодох цаг иржээ.